Huzur...

Biri huzur mu dedi?

     Huzur denildiğinde benim aklıma deniz geliyor.Mavi uçsuz bucaksız bir sonsuzluk bu huzur benim için.

Deniz ve deniz altı yaşamı kendimi bildim bileli ilgimi çekmiştir. Galiba bunda büyükbabamın ve kayığımızın çok etkisi var.

Ankara da en çok arayıp bulamadığım en büyük eksiklik deniz galiba...

Sizce de büyüleyici değiller miiii???

Sizi hiç yaktılar mı bilmem ama yakmadıysa şanlısınız demektir. O acı çok fena :)

Veeee bu güzel maviliklerin korkulu rüyası :D

Kemerleri Bağlayınız...

Zaman içinde bedeli ağır olsa da edindiklerimden en çok otomatik pilotumu seviyorum sanırım. Ben, kabuğumun içinde hüzün,öfke,endişe,neşe ama her neyse yaşamın getirisi onu yaşarken, otomatik pilotum tam da yapması gerekeni yapıyor. Kâh ifadesiz bir yüzle anlatılanı dinliyor kâh meraklı bir sevecenlikle muhabbete iştirak ediyor. Bir sürü safsata bize erdem diye öğretilen şeyler. Demokrasi: ütapyanın en alası.. dürüstlük: en azından dürüst olanı yerle bir ediyor, kesinlikle sınırları olması lazım....Sevmek;cinayetler sevgi yüzünden işlenmiyor mu?Ya para sevgisi,ya güya aşk...kural,gereği gibi yaşamak ve yaşatmak olmalı belki de. Adaleti başkasından beklememeli insan, kendi adaletini kopartıp almalı.

Dışarıda yağmur serin tatlı bir melankoliye davetkâr. Vivaldi ya da yumuşak bir klasik müzik açıp dinlemek lazım. Shakespeare'den güzel soneler okuyacak suskunluğu da sözleri kadar huzur veren bir dost bulmak lazım.

Kölen olmuşum senin, elden başka ne gelir, 

Gece gündüz el pençe divanım buyruğuna; 

Geçirdiğim saatler baştan başa bir hiçtir 

Sen buyurmuş değilsen çabalarım boşuna. 

Senin için, sultanım, saatleri gözlerken 

Ben kimim ki küseyim sonu gelmez günlere, 

Kara kara düşünmem, acı çekmem özlerken 

Uğurlar olsun dersen kölene sen bir kere 

Ben kimim ki kıskanıp kuşkulanıp sorayım 

Kimle içli dışlısın, nedir yaptığın işler; 

Derdim günüm put gibi düşünmeden durayım, 

Mutlu kıldıklarını bilmek içime işler. 

Öyle körkütük sadık bir köledir ki sevda, 

Seni kötü göremez bin kötülük yapsan da. 

Yaşam öyle bir hal aldı ki insan bazen kendisine bile otomatik pilot ile bakmak zorunda kalıyor. Bazen üzüntüye yeise kendinizi bırakamayacağınızı biliyorsunuz. Düşmekten paramparça olmuş dizlerle kalkıp koşmaya devam ediyorsunuz. Yalın halinizden -de halinize, -den halinize, -e halinize dönüşmeniz gerekiyor.Yine de en çok yalnızken kendiniz olabiliyor ve zoraki gülümsemenin yanak ağrılarından kurtulabiliyorsunuz. Bu, sizin zamana dirayetinizi arttıran ve zamanın çözümü beraberinde taşıyan bir süreç olduğunu öğreten bir deneyim oluyor. Sonrasında ise umudun vazgeçilmezliğini , vazgeçmemenin önemini, hayatın ne çok yeniden başlamayı önerdiğini, yenilgilerin zafere dönüştüğünü,belirleyici olanın insan olmadığını öğreniyorsunuz.

Ağlayacağım zannederken gerçeğin güzelliği ile hayale gülümsüyorsunuz.